hapjes

Ik weet niet hoor. Misschien is dit wel de GVR (Grote Vriendelijke Reus, noot v. vertaler) maar ik heb toch het gevoel dat deze meneer al die kindjes op gaat eten. En een fijne mand vol proviand voor onderweg bij zich heeft. Je weet niet of je nog honger krijgt. En nog een hartig snackje bovenop. Maf beeld.

are you interested

in any artwork so far?

vroeg de galeriehoudster mij in de mail. Leuk, ze denkt dat ik geld heb. Als ik het had zou ik dit wel kopen. Werk van Meike Zopf, heel associatief bij elkaar gebrachte beelden die cirkelen rond lente, kindertijd en vrouwen. Met links en rechts een vleugje geweld, bijvoorbeeld in de vorm van een laag overvliegende bommenwerper of een gasmasker. Toch niet zo onschuldig dan, ondanks de poëzieplaatjes. Alle figurerende moeders en kleuters zijn onherkenbaar doordat Meike er gewoon ‘vlekken’ voor schildert, alleen hun achterhoofd laat zien of een detail van hun jasje of benen.
Een heeeeel klein schilderijtje dan?

cipres = tong

Zó mooi vond ik hem.  En vind ik hem eigenlijk nog steeds. De ‘cipres’, zoals ik hem gedoopt had. Op de Knardijk langs de A6 zie je hem in de verte al opdoemen. Een veel te grote vorm voor die plek. En toch op een vreemde manier heel naturel, het detoneert absoluut niet in het landschap. Enorm zweeft hij boven de dijk.
Gisteren kwam ik er weer langs. Eerst is ie plat, dan zie je hem in volle breedte, dan weer plat als een streep, en zoef, je bent er alweer voorbij. Net als de voren in een akker.
Je neemt hem waar in de periferie, maar krijgt nooit de tijd om hem helemaal in je op te nemen.

Blijkt het een tong te zijn. De tong van Lucifer nog wel. Uitgestoken. Om God uit te dagen. Hij fungeert daar als bliksemafleider. Roept het over zichzelf af. Het raakt hem niet.
Of likt hij juist naar boven, de gevallen engel? Volgens Rudi, de maker, leek het daarop.
Hij is een tijdje weggeweest, Lucifer, restauratiewerkzaamheden. Gleed tijdens transport uit de takelbanden en doodde een man. Maar nu is hij er weer.

frisse blos

‘De frisse blos van een resoluut besluit wordt maar al te snel teniet gedaan door de bleke smoel van de twijfel’.

En dan nog veel meer van die verrukkelijke waarheden. In Diever, in het openluchttheater in het bos. Een Hamlet met slecht zittende pruiken, zonnebrillen voor de nachtelijke scenes, picknickmanden met flesjes wijn op de tribune, een stop middenin Ophelia’s scene  om regenkleding aan te trekken en toch nog indrukwekkend. En vreselijk leuk. Ga dat absoluut een keer doen.

Zij deed niet eens mee.

oogverbluffend

is heus wel een woord. Want één van mijn kindekes gebruikte het om de tentoonstelling ‘Material World’ in het Groninger Museum te omschrijven. Mooi.

En dan dit verrukkelijke tekeningetje van een kunstwerk (?)

‘k Wou dat ik het zelf gemaakt had.