verbeelding

In het dorpje in Italie waar ik deze zomer was en waar verder niks te doen was, was wél een natuurmuseum. Met stoffige opgezette ijsberen (niks raarder dan een niet al te netjes opgezet beest, zo’n oog dat net niet goed zit en een bobbelige heup, brrr) en enorme walvisskeletten. En een werkelijk geweldige collectie met allerhande vondsten van onze onderzoekers overzees. Exotische embryo’s, opgeprikte insecten en uitgerolde darmen waar je ook keek. Maar het allerleukste: de dieren die men níet had waargenomen maaaaaaar waarvan men vermóedde dat ze er zaten. Omdat ze er botjes van gevonden hadden. Of alleen maar van gehoord hadden. Dan moet je wat als wetenschapper zijnde. Je kan niet met lege handen thuiskomen. En dus zag ik een soort megabever met krokodillensnuit en enorme klauwen in een hele relaxte pose over een houtstronk gedrapeerd alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat hád hem kunnen zijn. Heel wel mogelijk. Echt. Maar stiekem zie je de tekenaar met het puntje van z’n tond uit z’n mond heerlijk los gaan: ‘Jaaaa, en dan hier nog een extra slagtandje….’

Nu in het Limburgs Museum de tekeningen van Van Berkhey. Eén van die onderzoekers met fantasie en een prachtige hand van tekenen. Ik ga heen.

Yin Xiuzhen

Eén van de fijnste exposities die ik tot nu toe in het Groninger Museum heb gezien; die van Yin Xiuzhen. Kan zijn omdat ze een vrouw is. Niet dat ik vind dat vrouwen elkaar zouden moeten steunen ofzoiets, maar ik val wel vaak als een blok voor de intuïtieve vrouwelijke benadering van beeldende kunst. En het helpt ook dat Yin met textiel werkt. I like textiel. Bovendien heeft iedereen die in Groningen op de kunstacademie gezeten heeft ooit in de muf ruikende bakken kleding van de MamaMini (kringloopwinkel) staan graaien om ‘vondsten’ te doen. Zo was één van mijn eerste projecten het ophangen van de halve kringloopkledingcollectie in de bomen van het Noorderplantsoen….Moet je bij geweest zijn.

Yin dus. Al direct bij binnenkomst staat daar het imponerende landingsgestel van een vliegtuig, maar dan op de kop. De enorme wielen bestaan volledig uit aan elkaar genaaide zwarte kleding waarvan de mouwsgaten en pijpen naar buiten stulpen. Gevolgd door een immens rood hart, boekenkasten vol boeken die aan de achterkant broeken en t-shirts blijken te zijn, een sjaal van ikweetniethoeveelkilometer en prachtig gemaakte ‘portable cities’. Groningen is er ook bij (al vermoed ik dat Yin daaraan begonnen is ná de uitnodiging om in het Groninger Museum te exposeren). En dat alles van gebruikte kleding. De stille getuigen van mensen (maat 38, klein want pijpen ingenomen) en de dragers van hun herinneringen. Als in: ‘O ja, dat gele ding met die drukknopen, die had ik aan toen we naar Zeeland reden en de cavia doodging’. En met dat superpersoonlijke materiaal maakt Yin steden en vliegtuigen. Onpersoonlijke ‘menshouders’. Of boekenkasten: de verschijningsvorm van een wereld aan gedachten, ontdekkingen en dingen die absoluut niet vergeten mochten worden door het nageslacht. En organen. Zoals de hersenen waar onze trauma’s en dromen liggen opgeslagen. En ons hart waar we allerhande menselijkheden aan hebben toegeschreven maar dat uiteindelijk gewoon een pomp is. Een mechaniek. Almaar in beweging. Net als de steeds veranderende steden in China en het vliegtuig in de lucht.                                                                                                     Yin maakt ze zacht en kwetsbaar en brengt de opgeslagen herinneringen terug aan de oppervlakte. Een prachtig protest.

En nog een kleine aanvulling van Joas:

 

 

rollen

Van de heuvel af. Maar dan anders. Vandaag op zoek naar fragmenten om mijn arme leerlingen iets over dans bij te brengen. Vond ik dit:

 

http://www.youtube.com/watch?v=75ZxACmt4b4

 

 

hydrofly

In dit werk verkent de kunstenares het gebied tussen zwaartekracht en gewichtloosheid. Door te spelen met materiaaleigenschappen worden de grenzen van de verbeelding opgerekt en rekent ze af met verwachtingspatronen.

Of ik heb de hydrofiel-luier weer een functie erbij gegeven (de hydrofiel-luier is namelijk een zakdoek, snottebelveger, kussensloop, handdoek, knuffeldoek maar geen luier) nl. die van wasolie-uitwrijver. Niet uitspoelen maar laten hangen. Met bijgevoegd resultaat als gevolg.

welhaast

Ze is de knuffelfotograaf van dit moment: Scarlett Hooft Graafland. Geen magazine zonder berichtje over haar. Vandaag las ik deze (over de desolate landschappen die onderdeel uitmaken van haar werk): ‘Zo ongerept, kraakhelder en grillig van vorm, dat moet welhaast verzonnen zijn’. Gatver. Maar wat een gave foto’s.

embodied

To give a bodily form to.

Echt jammer. Werk van Floor Coolsma is aangekocht door CBK Groningen en was tot vorige week te zien in de Aakerk. Niet gezien dus, maar gelukkig heb ik al een heel klein spaarpotje bij het CBK. Wie weet…

’t Zijn dieren en mensen tegelijk, of eigenlijk meer ‘dierachtigen’ waar je menselijke eigenschappen en emoties in leest. Het doet me denken aan de creaties van de ‘Friends with You’-mannen. Magische pluchen, opblaasbare of plastic vrienden die in hun vormen de meest basale menselijke behoeftes en emoties belichamen. Honger, blij, vriendschap, troost, kwetsbaarheid.