de beste taart ooit

uit het kookboek voor meisjes van 8 – 88 (als je ’t nog niet hebt, halen, nu!), de chocoladecake met marshmallows. Wij hebben spekjes gebruikt bij gebrek aan marshmallows, wil ook best. 2 Pakjes boter, een berg suiker en cacao, dan zoonlief er naar behoeven kaarsen in laten prikken en klaar.

De jury (J. en ik) was unaniem: De beste taart ooit!

 

knotsjie

Ik ben tegen het vernederlandsen van buitenlandse termen ter verhoging van de schattigheidsfactor maar in dit geval vind ik dat het de lading beter dekt dan ‘gnocchi’, want dat klinkt redelijk ingewikkeld en geslaagd. Eerst een foto van het plaatje in het kookboek:

En dan wat ik ervan bakte. Het deeg was zo kleddernat (gepureerde wortels met feta, heerlijk!) dat ik me genoodzaakt voelde er 2x zoveel bloem in te smijten om de gevraagde platgedrukte balletjes van te kunnen maken. Dat lukte. Dan in een pan met kokend water, wachten tot het bovenkomt (comme un oliebol) en op schaal plempen. Vies!

Pizza dan maar.

ambition

Weer over kastanjes. Maar dan waterkastanjes.

Ze stonden nog in de kast vanwege een kerstdiner waarbij ik ze vergat. Maar ’t is er tenslotte het seizoen voor en bovendien vond ik een heerlijke recept in een ook al vergeten kookboek.
Neem 2 zoete aardappelen, schil ze en snij in blokjes. Hetzelfde met de kastanjes.

Wok op het vuur, knoflook fruiten en currypoeder erbij. Dan (kort voorgekookte) aardappelblokjes en kastanjes erdoor en dan het not so secret ingeredient: suiker!

Last but not least verse spinazie erbij en lekker dat dat is!
Eet smakelijk.

schol

U moet weten, ik kom uit een gezin waar knoflook een exotisch fenomeen is. Culinaire verfijning ver te zoeken. Wij aten potten snert inclusief de varkensstaart en oren. En vlees had een hoge prioriteit: wij verorberden éérst ons slavinkje, speklapje, worstje, runderlapje in een moordend tempo voor we ons überhaupt bezighielden met de vraag wat er nog meer op het menu stond (aardappels en groente, who cares?). De enige uitzondering bestond uit de Babi Pangang waar mijn vader zich op zondagen aan waagde.
U begrijpt wel dat met een dergelijke achtergrond ongekende moed nodig is om zomaar 2 schollen te kopen. Bakjes kibbeling, moten zalm en diepvries-pangasius hebben mij ten langen leste klaargestoomd voor deze uitspatting. Heuse vis met gekke huidjes.
De foto van de vissen toen ze klaar waren laat ik maar zitten, toen waren ze beduidend minder mooi. Wel lekker, maar ik vond het geen feest. Een beetje dezelfde frustratie als een mandarijntje eten en bij elke hap 7 pitjes tegenkomen. Maar dan met graatjes. Plus dat je keuken 3 dagen stinkt. Maar wat voelde ik me ruimdenkend en kosmopolitisch. Dat is ook wat waard.

julia

Van vriendin A. kreeg ik het verrukkelijke boek mét de bijbehorende DVD: ‘Julie and Julia’. Over vrouwen, niet weten wat je nou eens zal doen met je leven én koken. Over gruwelijke hoeveelheden boter gebruiken, eenden uitbenen en hoe eten eigenlijk seks is. Mjam.
In de film speelt Meryl Streep een fantastische Julia Child. Maar dan de echte Julia: een roodharige reuzenvrouw die uit verveling leerde koken, prompt een kookboek schreef en toen een carriere begon als de eerste tv-chef. In ‘The French Chef’ gooit ze blij met pannen, vermoordt opgewekt kreeften en smijt achteloos met botten. En roept bij het uit de pan vissen van hete canneloni:
‘These damned things are as hot as a stiff cock!’
Jaren ’50 mind you.  Gotta love that woman.

meloen

Mooie plaatjes van eten kunnen me (bijna) net zo blij maken als de activiteit van het eten zelf.

Hierboven een meloensalade to díe for:
Meloen in stukjes en handvol muntblaadjes erbij. Dan (en dit is het stuk waar het echt heel fijn wordt) een laagje water in een steelpannetje, 2 eetlepels suiker erin koken en dan een limoen erboven uitknijpen (en snuiven, heerlijk!).
Dat over de meloen en munt en tenslotte een blok feta erover verkruimelen.

Overigens ook erg fijn: lezen over eten. Daarom vandaag ook nog een boekentip: ‘Tender at the Bone’ van Ruth Reichl.