input

Te druk is het nieuwe dom. Las ik. Niet cool dus, elke avond overwerken. Waar het antwoord ‘druk, druk, druk’ op de vraag hoe het gaat eerst nog een signaal van succes was, is het nu gewoon sneu. Langzaam maar zeker is terug. En ook zijn we klaar met de eindeloze keuzemogelijkheden. De niet aflatende stroom Netflixjes, de stapel suggesties van Spotify en die bijlage met alle boeken en films die gelezen en gezien moeten, mag worden genegeerd.

Nu kan ik daarom wel toegeven dat ik gedij bij beperking . Op muziekgebied bijvoorbeeld. Mijn gemiddelde is één nieuw album per 2 jaar. In 2013 draaide ik enkel Woven Hand en vorig jaar was het ‘Hylas’ van Thomas Azier-jaar. Dit jaar is het het album ‘In the silence’ van de ijslandse Asgeir. In eerste instantie moet ik overwonnen worden. ‘Wat is dit? Weer zo’n melancholieke Bon Iver-adept? Rot op’. Dan haakt het onverwacht toch ergens in en vervolgens bestaat er geen ander meer. Mijn trouw aan zo’n plaat is totaal en onvoorwaardelijk.  Ik verweef mijzelf er volledig mee en draai het overal, altijd en heel hard.

Ik ben mijn tijd vooruit, dat blijkt wel weer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *