smaak

Over smaak valt wel degelijk te twisten. Want dat doen wij, mijn zoon en ik. Hij is zeven jaar en waagt het zowaar er een eigen mening op na te houden over zijn kleding. Na een aantal √©nige miskopen (neem ik voor hem mee, vindt ie vast leuk) lijk ik echt de touwtjes uit handen te moeten geven. Mijn vroegere list, op internet 3 opties geven en daaruit laten kiezen, is doorzien. ‘Laat mij zelf maar even kijken’ zegt zoon dan. Het vervelende van jongetjes ¬†(ik heb er nog een, maar die is nog klein en vindt het allemaal nog best) is dat het idee bestaat dat het koddig is als jongetjes een miniatuurversie zijn van papa. En de meeste papa’s zijn dan blijkbaar saaie kantoorlullen met azuurblauwe polo’s. Of dat er zogenaamd stoere (lees: schreeuwerige) prints op jongenskleding moeten of zomaar random heldhaftige woorden: ROARRRR!!! Niks daarvan, mijn kind ging naar de creche in retro scandinavische kinderkleding. Hip en verantwoord.Tot nu dus. Sportschoenen met lampjes en ratels erin, trainingsjacks in fluorkleuren en die leuke winterjas mocht ik ook wel van hem op Marktplaats zetten (gefeliciteerd, mevrouw ‘Fiederelsje54’). Gelukkig heb ik een wederhelft die af en toe ‘lakschoentjes’ in mijn oor fluistert. Want die wilde ik zoooo graag en kreeg ik nooit. En dan weet ik weer wat belangrijk is Dat hij zichzelf is, in fluor desnoods.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *