verbeelding

In het dorpje in Italie waar ik deze zomer was en waar verder niks te doen was, was wél een natuurmuseum. Met stoffige opgezette ijsberen (niks raarder dan een niet al te netjes opgezet beest, zo’n oog dat net niet goed zit en een bobbelige heup, brrr) en enorme walvisskeletten. En een werkelijk geweldige collectie met allerhande vondsten van onze onderzoekers overzees. Exotische embryo’s, opgeprikte insecten en uitgerolde darmen waar je ook keek. Maar het allerleukste: de dieren die men níet had waargenomen maaaaaaar waarvan men vermóedde dat ze er zaten. Omdat ze er botjes van gevonden hadden. Of alleen maar van gehoord hadden. Dan moet je wat als wetenschapper zijnde. Je kan niet met lege handen thuiskomen. En dus zag ik een soort megabever met krokodillensnuit en enorme klauwen in een hele relaxte pose over een houtstronk gedrapeerd alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat hád hem kunnen zijn. Heel wel mogelijk. Echt. Maar stiekem zie je de tekenaar met het puntje van z’n tond uit z’n mond heerlijk los gaan: ‘Jaaaa, en dan hier nog een extra slagtandje….’

Nu in het Limburgs Museum de tekeningen van Van Berkhey. Eén van die onderzoekers met fantasie en een prachtige hand van tekenen. Ik ga heen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *